Sabırlı anne olmak

3-5yaş arası çocuğunuz varsa beni gayet iyi anlarsınız. Kerem 2 yaşına gelince ilk "terrible two" ile tanıştık hem de ne tanışma. Hep hayır hayır kelimesi en sık duyduğum kelime oldu. Onu korumak için söylediğimiz "yapma" lar öylece havada kaldı biz kafayı yedik. Derken 3.5 yaş ile bu terrible two 'yu ikiye katlamaya başladı benim küçük adam."yapma"lar artık "herşeyi ben yaparım, herşeyi ben bilirim" e dönüştü. Kafayı alıp gitmeler,ben çok şey biliyorum en iyisini ben yaparım, o daha küçük ben herkesi yenerim, bak kaslarıma en güçlü benim bla bla bla.insan ne yapacağını şaşırıyor. Kızsa olmuyor, sussa olmuyor. Disiplin misiplinmiş hiç bişi kar etmiyor.
Bugünkü olayımız ise şöyle:
Kerem abilerle oyun oynarken birden aklına orada öylece masum masum duran akıllı telefonu alıp yerlere fırlatası gelir . Sonrası tabiki hüsran kafa karışıklığı . Sebep sorulduğunda ise ; ama içimden öyle geldi canım atmak istedi. Haydi gel de bunu anla . Canı istemişmiş. O kadar doğal ki onun için sonuna kadar çatır çatır kendini savunuyor. Canım istedi tabiki yaparım. (Aslında yadırgamamalı çünkü o bir erkek ) ama ben her canımızın istediğini yapamayacağımızı nasıl anlatabileceğimi bulamadım. O abinin canıda senin arabaları atmak istiyor diyorum pat bir cevap daha ben ona elletmem ki atamaz. Bu sefer demagoji yapıyorum: ama bu davranışın beni çok üzdü çok mahcup oldum pat 2. Cevap :üzülme senin telefonunu atmam. Ayyyyyy. Ne yapsam boş karşımda sanki koca bir adam var herşeye de cevabı. Ama şu disiplin olayı beni yedi bitirdi. Kuralcı ve katı mı davranıyorum da böyle yapıyor acaba? Ama yaş özelliklerine bakınca da normal herşey yani normal bir yavrucuğum var benim o zaman anormal olan biziz galiba .